Wederom terug :-)

8 oktober 2019 - Kruger National Park, Zuid-Afrika

Sinds bijna 3 weken ben ik weer in Zuid-Afrika. Dit maal voor mijn Master Thesis, de afronding van mijn studie Dierwetenschappen. Eigenlijk zou ik naar Oeganda gaan om onderzoek te doen naar neushoorns. Een woordvoerder van het reservaat daar is ook in Wageningen geweest om een gesprek te voeren over mogelijkheden. Ik voelde me tijdens dat gesprek niet prettig, er werd slecht geluisterd en het gesprek verliep niet vloeiend. Ook wat betreft de kosten kwamen we er niet uit. De beste man vroeg 120 euro per student per nacht, en noemde na mijn opmerking dat dat onmogelijk te betalen viel voor 3 maanden.. dat hij hoopte op studenten met rijke ouders. Oeganda werd het dus helaas niet. Tegelijkertijd was dezelfde onderzoeksgroep in gesprek met een reservaat in Zuid-Afrika. Omdat twee studenten voor mij niet meer konden gaan, kwam er een plekje vrij. Daarop besloot ik die plek in te nemen. Omdat het project voor het eerst vanuit Wageningen hier uitgevoerd wordt, ben ik samen met een mede-studente. We zitten op Balule, een reservaat dat vast zit aan het Kruger National Park. We doen onderzoek naar de prooi-voorkeur van roofdieren door middel van het verzamelen van hun poep, Aan de hand van de haren uit de poep kunnen we identificeren welke prooidieren zijn gegeten, en we kijken of bomen- en planten groei en -dichtheid en het aantal prooidieren, effect heeft op de keuze. 

Omdat we vlakbij Hoedspruit zitten heb ik de mogelijkheid om vrienden te bezoeken wanneer ik daar tijd voor heb. Zo ben ik met Pippa een weekend op pad geweest en was ik gisteren op de stallen. 

Het is hartstikke warm, we gaan zo langzamerhand de zomer weer in. Vandaag is het een graad of 38. Het veldwerk proberen we om die reden ook zoveel mogelijk in de vroege ochtend of late middag te doen. Er is hier één andere student, die zijn PhD doet, uit Nederland. Verder is er verderop op het reservaat een vrijwilligerskamp, waar wij niet verblijven. Dat kamp heeft een geweldig uitzicht op bergen en een glooiend savanne-landschap. De zonsondergangen zijn absoluut prachtig! Af en toe gaan we er heen voor een braai, en tot nu toe zien we steeds een hyena in de regio richting het kamp. Het wordt bijna gewoon als je het zo vaak ziet; maar ook op weg naar Hoedspruit of waar dan ook, zie je allerlei wilde dieren; olifanten, giraffen, zebra, fish-eagles, sabel-antilopen.. het blijft mooi. Elke avond rennen er een paar solifugae rond in ons huis, op jacht. Het zijn een soort spin achtigen, hun grootte varieert van zo klein als een paar cm tot bijna zo groot als je hand. Als je op ze af loopt rennen ze achter je schaduw aan. Dat went niet... hehe! Hun beet kan pijn doen maar is niet giftig. Ik ben blij dat ze niet onder deuren door rennen. Ik heb ook een gekko op mijn kamer. Toen ik de eerste keer het gordijn opzij schoof schrok ik me rot, nu wens ik hem elke avond welterusten; hij eet alle vliegjes en mugjes voor mij op! 

Wat wel gebeurt is dat omdat ik nu elk jaar naar Zuid-Afrika ben terug gegaan, ik ook meer mee krijg van de politiek, de manier waarop mensen hier met het houden van wilde dieren om kunnen gaan en het feit dat je het hier echt kunt maken of breken, zonder vangnet. De eerste keer waren er allemaal nieuwe indrukken, alles was nieuw, en je verbleef er als student/toerist. Je ziet simpelweg de moeilijkere/vervelende dingen niet. Het leven hier is best wel overleven. De bush is geweldig, de natuur maakt dat ik dichter bij mezelf kom, altijd. Maar de schaduw kant is dat je het hier voornamelijk moet zien te maken in de vorm van een eigen bedrijf, werken voor een bedrijf levert net genoeg op om te kunnen leven. Mensen hier op dit reservaat werken voor bijna niets, je moet dus ook wel absolute passie hebben voor wat je doet. De bush en dieren blijft mijn passie. Iets waar ik echt iets mee moet doen. We zien wel waar ik uiteindelijk terecht kom! Waar ik wel achter ben, is dat ik waarde hecht aan vriendschappen die al lang bestaan, en het kunnen bezoeken van mijn familie. Een baan waarbij ik regelmatig naar het buitenland moet/kan, maar waarbij ik terug kom in Nederland zou ideaal zijn. Wellicht in de vorm van een PhD. Wie zal het zeggen! Ik probeer te genieten van de vrijheid om elke kant op te kunnen gaan die ik wil op dit moment in mijn leven. Het is enerzijds gek om niet mee te gaan in het bijna standaard plaatje van de maatschappij; als mens willen we allemaal graag ergens bij horen. Anderzijds heb ik altijd gezegd dat ik er tegenop zag om vast te zitten in een stramien; samenwonen, kinderen, elke dag naar je werk. Misschien hoort het wel zo te zijn op dit moment voor mij. Ooit wil ik het wel, een gezin, maar ik zie het voor me in meer vrijheid dan we gewend zijn in onze maatschappij. Het enige dat me altijd zo bij blijft aan nieuwe avonturen aan gaan is dat je je goed moet zien te voelen met jezelf. Je neemt Je zelf altijd overal mee naartoe, dat is je aller belangrijkste basis. Het maakt dan niet uit waar je bent.

De start was ingewikkeld, er zitten veel haken en ogen aan ons verblijf. Ik zie de moeilijke start als uitdaging; ik merk dat ik wil opkomen voor onszelf, ons onderzoek en ik wil me niet laten beinvloeden door sfeer en persoonlijkheden. Het brengt me eigenlijk nog dichter bij mezelf, ondanks dat het iets onverwachts is. We moeten heel goed letten op dat we op de juiste manier worden geassisteerd, we zitten namelijk in een big5 reservaat dus kunnen niet zomaar zelf uitwerpselen gaan verzamelen. De communicatie verloopt slecht en ik heb het gevoel dat we respect echt moeten afdwingen door houding en assertiviteit doch vriendelijkheid. Dat maakt het tot een mogelijkheid om verder te groeien. 

Om het kamp waar we verblijven, ik, mijn mede-studente, de PhD-er en twee medewerkers, zijn geen hekken. Alles kan dus zo ons kamp en ons huis binnen komen als we de deur open laten. Vorige week zat ik achter mijn laptop in de woonkamer te praten met mijn mede-studente, ik kijk uit het raam en ik kijk zo recht in de ogen van een enorme olifant. Ik schrok me kapot, maar kon rustig tegen Willemijn zeggen dat ze stil moest blijven zitten maar kon kijken naar haar rechterkant. De olifant had ons gezien en liep vervolgens om de huizen heen om van wat bomen te eten. Hij bleef uiteindelijk ongeveer een uur lang hangen, en liep op een gegeven moment langs mijn slaapkamer. We zagen vanuit de woonkamer alleen nog een grijs vlak; al het uitzicht was ontnomen door dat grote lijf. Ik besef me dan altijd hoe nietig wij zijn in de natuur. Hoe weinig we eigenlijk voorstellen zonder al ons materieel. We hebben een hele tijd gekeken, en uiteindelijk liep hij weg, het donker in. We waren op een gegeven moment bang dat hij een waterleiding uit de grond trok, maar dat bleek een boomwortel. Dat was geluk, anders hadden we geen water meer gehad. 

De maandag na onze aankomst zijn we mee geweest in de helikopter, die zoogdier-tellingen kwam doen. Onze extern begeleider was er ook, en hij was blij verrast ons er te treffen (dit zegt iets over de communicatie ;)). Ik heb meteen de mogelijkheid gepakt om te vragen of er een plekje vrij was in de helikopter, en we konden om en om mee. Het landschap van boven is nu erg hetzelfde, droog, open savanne gebied. De regen begint hopelijk over een maand. Wel vlogen we een stukje langs de rivier, waar het uiteraard een stuk groener is. Het was hartstikke mooi om die kans te krijgen! 

Morgen en donderdag gaan we met Barrie, een medewerker van hier, volgens mij een lieve jongen, het veld in. De verzamelde poep verkruimelen we. De poep zit vol met haren, die we eruit plukken en onder de microscoop bekijken. Ik vind het heel leuk om dit keer echt met onderzoek bezig te zijn in Afrika. Iets dat ik altijd heb gewild. Ik krijg meer inzicht in hoe systemen werken, hoe je je gebied het best kunt managen en wat voor factoren daar allemaal bij helpen, of juist niet! Aan het eind van de dag, als de zon langzaam onder gaat (nu over een uurtje ongeveer) zit ik vaak in stilte aan de rand van het kamp, waar het gras begint. Je hoort dan de vogels om je heen, de wind waait zachtjes en je voelt dat de hitte langzaam afneemt. De zonsondergang is elke dag weer net iets anders, maar altijd prachtig. Daarna ben ik vaak degene die kookt, en mijn mede-studente en ik eten altijd gezellig samen. Zodra we een vrij moment hebben rijden we even de bush in om te kijken of we dieren kunnen zien. Aan het eind van de dag is die kans het grootst nu, door de hitte zijn de dieren minder actief gedurende de dag. Ik ben benieuwd naar de mogelijkheden om verder te leren op een wetenschappelijke manier!

Foto’s

8 Reacties

  1. Waldo Schoonderwoerd:
    8 oktober 2019
    ben zelf aan de studie en zie rechtsonder in beeld dat jij een nieuwe blog hebt geschreven, verser van de pers kan bijna niet :)
  2. Ria Sipsma:
    8 oktober 2019
    Annelieke, ben geraakt door je verhaal. Interessant is je leven, ik vind je erg dapper. Zie mezelf beslist niet in jouw plaats daar zitten. Je schreef; ik kook meestal. Wat kook je en waar haal je boodschappen. Ben vooreerst benieuwd naar je dagelijkse routine.
  3. Fg van der post:
    8 oktober 2019
    Hi liekje
    Weer een mooi verhaal dat dichtbij komt ,veel liefs folkert&marja
  4. Stephanie:
    8 oktober 2019
    Klinkt weer als een mooi avontuur! Gaaf die olifant!! :) geniet ervan en succes met het onderzoek! 👍😘
  5. Nel van Doorn:
    9 oktober 2019
    Hoi Annelieke weer genoten van je verhaal, zo maak je weer veel mee. Op de foto met je collega straal je weer helemaal. En dan die geco op je kamer, ik moet er niet aan denken. Blijf wel op je hoede en doe voorzichtig, op naar je volgende verhaal, liefs van Wim en Nel.
  6. Mam:
    9 oktober 2019
    Liekie, heerlijk om ook via dit reisverhaal weer iets van je te 'horen'. Prachtig. Geniet lieverd. Het is iets van jou, die band met Zuid-Afrika. 😘 Ik kijk alweer uit naar je volgende verhaal.
  7. Annelieke:
    10 oktober 2019
    Dank jullie wel allemaal! Ria, wat leuk dat je mijn verhaal hebt gelezen! We gaan eens per week naar de stad om boodschappen te doen. Daar is een vrij grote supermarkt met een uitgebreid assortiment. Koken varieert van pasta tot rijst tot couscous of aardappel groente en vlees, alles heeft een beetje een andere smaak dan in Nederland, maar is qua ingrediënten nagenoeg hetzelfde. Alleen qua verse groenten is het assortiment beperkt. Verder leven we op het kamp, hebben een huis tot onze beschikking met warm water douche, toilet en koelkast in een klein keukentje. Koken doen we in de grote keuken, tevens laboratorium en woonkamer, een apart gebouw tegenover ons huis, met schuifdeuren en veel ramen. We kijken uit op bergen in de verte, je kunt heel ver kijken. De zon gaat onder aan de kant van de badkamer, dus als je rond die tijd onder de douche staat kijk je uit het raam op bergen met een geel/oranje/rode lucht, waarin de zon als een rode bol onder gaat. Een paar minuten duurt dat, en niet snel daarna is het pikke donker en zie je duizenden sterren. Ik wil binnenkort op het dak van een van de auto's gaan liggen om ernaar te kijken. Vanaf de grond is het savonds niet veilig vanwege geen omheining. We gaan zo vaak als kan het veld in, verder zijn we aan het werk achter de computer. Gisteren zijn we met Barrie op pad geweest, hij is Afrikaans van origine. Ik heb mijn Afrikaans kunnen oefenen door het met hem te spreken, en het was hartstikke gezellig. We moesten de eerste verzameling halverwege afbreken vanwege olifanten, de tweede hebben we om 14 uur gedaan met 35 graden. We mogen niet op tijden in het veld zijn dat toeristen wilde dieren spotten; dus niet voor 9 uur en niet na 16 uur. Vandaag waaide het hard en was het 15 graden. Het weer is erg wisselvallig op het moment. We wachten op de regens, de dieren worden magerder zagen we gisteren. Het wordt hoog tijd voor nieuw leven in de vorm van planten, en daardoor weer jonge dieren!
  8. Opa en oma:
    13 oktober 2019
    Hoi Liek wat een mooi verhaal fijn dat het nu goed gaat met het onder zoek ik mis je wel hoor succes met het onder zoek en hoor wel weer liefs oma

Jouw reactie